The Drones (A voltas co minotauro)
Estos veñen de Australia. Teñen ganas de contar historias e as contan ben, pero o máis importante, aquelo polo que os traemos aquí, é porque fan unha música que xa non se escoita en ningún lado: ¡rock & roll!
A canción, The Minotaur, é do 2008, do seu disco Havilah.
O disco anterior grabárano nun muiño da illa de Tasmania, que é onde hai que ir grabar discos.
E o minotauro dille a Teseo:
"Siempre que no luche. Oh vanidoso cachorro, qué cerca estás tú mismo de la muerte. ¿No sospechas que me bastaría una cornada para hacer de tu filo un estrépito de bronce roto? Tu cintura es un junco entre mis dedos, tu cuello la vaina delicada de la alubia. Ahora el odio rojo monta por mi frente, sé que debería matarte, seguir la senda que el hilo me propone, alzarme hasta las puertas como un sol de espuma negra... ¿Para qué?"
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2009
(312)
-
▼
abril
(26)
- Morreu Javier Ortiz
- Un modesto brainstorming contra a crise do cine ib...
- Semos inorantes
- O "canguelo" de Marca
- Raúl del Pozo
- Unha comisión moi competente
- Qué terá Madrid
- O álbum de Touro Sentado (II)
- Ti tamén, nin que foras parvo
- Retractándonos
- Foto de Fiona Kitschin
- The Drones (A voltas co minotauro)
- Un martelo de plástico na testa
- O pai de Joseph McCarthy
- Cuarteta da campá
- Ao outro lado da discoteque
- Día da república
- Anunciación
- Os pensamentos do elefante
- Tes un problema, queremos axudarte
- Outras relixións
- A estela do rosmón
- De porcos e borregos
- O atlas de Aznar
- Marvin Gaye
- O iPod da raíña
-
▼
abril
(26)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário