As discográficas pagaban para que as emisoras pincharan repetitivamente os singles dos seus artistas, singles que se pisaban para non violar os dereitos de copyright e que se aceleraban e acortaban para poder ofertar un producto cada vez máis amplo e dinámico (que benfalados somos). Agora Coti saca disco, e o que fan é poñer só o estribillo do single, mentras un tipo con voz de experto en música moderna nos convence de que temos que mercalo, facilitándonos os datos xustos.
"Nunca tendré tu amor, ohoh, nonunca tendré tu amor ohoh..." A voz (podía ser Frank Sinatra) acóplase coa canción pegadiza e calculada, que golpea como un martelo de xoguete. O single troca de natureza, pasa a ser jingle.
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2009
(312)
-
▼
abril
(26)
- Morreu Javier Ortiz
- Un modesto brainstorming contra a crise do cine ib...
- Semos inorantes
- O "canguelo" de Marca
- Raúl del Pozo
- Unha comisión moi competente
- Qué terá Madrid
- O álbum de Touro Sentado (II)
- Ti tamén, nin que foras parvo
- Retractándonos
- Foto de Fiona Kitschin
- The Drones (A voltas co minotauro)
- Un martelo de plástico na testa
- O pai de Joseph McCarthy
- Cuarteta da campá
- Ao outro lado da discoteque
- Día da república
- Anunciación
- Os pensamentos do elefante
- Tes un problema, queremos axudarte
- Outras relixións
- A estela do rosmón
- De porcos e borregos
- O atlas de Aznar
- Marvin Gaye
- O iPod da raíña
-
▼
abril
(26)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário