Rafael Reig ten algo de don quixote, coa misión encomendada de desbaratar as reivindicacións lingüísticas dos nacionalismos periféricos. El conta cun argumento imbatible, de puro bondadoso e altruísta: o que importa é a vida das persoas, non esa abstracción da lingua, o ominoso e atávico rollo dos privilexios bíblicos e as terras prometidas.
- A mi como si quiere usted hablar en chino - ven dicir -, me parece estupendo, pero no ralle.
Pois nada, home, imos falar todos unicamente español, ou inglés, directamente, que ten máis prestixio internacional. Ignoremos linguas pechadas, rurais, atrasadas, folclóricas.
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2009
(312)
-
▼
abril
(26)
- Morreu Javier Ortiz
- Un modesto brainstorming contra a crise do cine ib...
- Semos inorantes
- O "canguelo" de Marca
- Raúl del Pozo
- Unha comisión moi competente
- Qué terá Madrid
- O álbum de Touro Sentado (II)
- Ti tamén, nin que foras parvo
- Retractándonos
- Foto de Fiona Kitschin
- The Drones (A voltas co minotauro)
- Un martelo de plástico na testa
- O pai de Joseph McCarthy
- Cuarteta da campá
- Ao outro lado da discoteque
- Día da república
- Anunciación
- Os pensamentos do elefante
- Tes un problema, queremos axudarte
- Outras relixións
- A estela do rosmón
- De porcos e borregos
- O atlas de Aznar
- Marvin Gaye
- O iPod da raíña
-
▼
abril
(26)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário