Xa dixen que peso 155 kilos con 400 gramos. O ollo da agulla non me preocupa o máis mínimo. Moitos dirán que estou perto dos 156 ou que vou para os 160. Algúns andan sen alfabetizar, outros están convencidos da nosa ignorancia: ao meu fillo maior estanlle ensinando agora na escola o das decenas e as centenas (e a táboa do 2), e lle poñen problemas neste plan:
- ¿A qué se aproxima máis 14, a 10 ou a 20?
Qué pueril, ¿verdade? Non hai crime, tráfico de drogas nin malversación de fondos públicos, e nin rastro de loira. Esto non é ningunha a-le-go-ría. Cambien de canle e deixen comer á xente.
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2009
(312)
-
▼
abril
(26)
- Morreu Javier Ortiz
- Un modesto brainstorming contra a crise do cine ib...
- Semos inorantes
- O "canguelo" de Marca
- Raúl del Pozo
- Unha comisión moi competente
- Qué terá Madrid
- O álbum de Touro Sentado (II)
- Ti tamén, nin que foras parvo
- Retractándonos
- Foto de Fiona Kitschin
- The Drones (A voltas co minotauro)
- Un martelo de plástico na testa
- O pai de Joseph McCarthy
- Cuarteta da campá
- Ao outro lado da discoteque
- Día da república
- Anunciación
- Os pensamentos do elefante
- Tes un problema, queremos axudarte
- Outras relixións
- A estela do rosmón
- De porcos e borregos
- O atlas de Aznar
- Marvin Gaye
- O iPod da raíña
-
▼
abril
(26)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário