Escribiu Ernesto Ekaizer, ex gurú de El País e ex gurú de Público (ao que regresou, como máis comedido, tras unha demanda laboral):
El martes 15 de marzo, dos días antes de la reunión del Consejo de Seguridad, 1.500 soldados de Arabia Saudí y Emiratos Árabes Unidos llegan a Bahrein para reprimir las movilizaciones y defender al príncipe coronado. El viernes 18, mientras se está preparando la renovada dosis de "conmoción y pavor" sobre Libia, incluido el ataque a la residencia del dictador Muamar Gadafi, tiene lugar la masacre de Yemen, con más de 50 civiles muertos y 200 heridos.
Poden ler o artigo enteiro.
Quere dicirse que a intervención en Libia non se debe só aos manidos intereses comerciais no país; armamento e recursos enerxéticos; redundando nunha manobra de distracción para protexer os intereses na rexión, que pasan por manter no poder, renovados, discretos, aos “nosos fillos de puta”.
Segue a política a ser teatro, como ensinan os clásicos? Se así é, o teatro é cada vez peor, reducido a golpes de efecto e maquillaxe, coa fin única de ser hipócrita voceira do mercado e esas simpáticas axencias de rating.
Claro que se sabes xogar as túas cartas, como Blair ou Aznar, podes rematar escribindo libros.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2011
(375)
-
▼
março
(36)
- Os Rolling xa cumpriron
- Muro de pago, fonte de auga pura
- Volve a caricatura dos banqueiros
- Dous días despois
- (Alarmante) última hora
- As coincidencias existen, amigos
- Galileo seguirá buscando
- Asedio en directo á drag queen
- O sombreiro da pequena
- Fíxense na foto
- Damos crédito, estúpidos
- Noite de marzo
- O cabaré ambulante da democracia
- Sen rastro do avó Carlos
- Os títulos de Alfaro
- Dúas entrevistas a Antonio Orejudo
- A charanga que lle faltou a Trotski
- Leningrad Cowboys go America
- Qué pasa con Wisconsin
- Eles críanse e o Empresario xúntaos
- Hai liberais no pobo (II)
- Un respecto para R.E.M.
- Atención, residentes do arrabalde
- Estudio sobre a creatividade
- Unha humillación sen importancia
- Nacionalicemos a Barreiro Rivas
- Amor non correspondido
- Qué foi da escola holandesa (para os holandeses)
- Os porcos sempre van de cabaleiros
- O tridente oficial
- Expectativas contra o Arsenal
- O mundo despois de Phil Collins
- Antón está de viaxe (XIV)
- O poste repetidor de iniciativas
- A miña pelirroxa favorita con The New Pornographers
- O disco era verde
-
▼
março
(36)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
2 comentários:
Hola, soy el troll.
Como sigas diciendo esas cosas de nuestro führer te vamos a dar. Cómo te atreves a nombrarlo sin ponerte firmes?. Lo del Josemi va a ser una tontería comparado con lo que te vamos a hacer a ti!.
Claro que poniéndote sombreros mejicanos y libando cervezas como un rojo seguro que eres de esos librepensadores que tanto le ponen a Enriqueta...
Por cierto, sabes algo de ella?, la hecho mucho de menos.
Todos añoran a Enriqueta, todos añoran a Enriqueta, y Yo, que además de vuestro Führer soy poeta, no siento vuestro amor, por no hablar de la lealtad al espíritu nacional, ese brillo apagado por el rojerío.
¿Qué tendrá Enriqueta que yo no tenga?, me pregunto en mi solemne soledad, ¿qué tendrá ella, tan desconsiderada, tan a su lujuria entregada, que ni el teléfono me coge! Qué será de mi, ai España, pues corren tiempos aciagos para los hombres de pelo en el pecho y palabra forjada.
Menos mal, menos mal que cago pasta, y si quisiera, oh, si Yo quisiera, con este dedo... sólo con este dedo... Dejadlo, no sois merecedores de consideración, jajaja, jajajajajajaja!
Postar um comentário