Velaquí estou eu ataviado co sombreiro e o mostacho mexicanos que me agasallou a miña filla. Non, non era o entroido. Era o día do pai, outra desas datas que inventaron a Igrexa Católica e El Corte Inglés. A nena quere ao seu pai e sabe o que lle gusta. O sombreiro traía dentro tortas de millo, chiles jalapeños, aguacates, tomates, cebolas, pementos (papá, son de plástico), queixo, polo, raxo... todo o preciso.
Os chiles eran frescos, suaves, cun picante longo.
As cervexas voaban.
Despois a pequena foi xogar coas súas amigas, e os pais ficamos de longa sobremesa, escoitando a Jorge Negrete, Eydie Gorme, Los Panchos... o que pedía o sombreiro.
Voaba a botella de reposado cando nos decatamos de que o Spotify supuraba propaganda do PPdG; hora de botar o sombreiro cara adiante e perderse dentro.
_
Nenhum comentário:
Postar um comentário