O crítico non foi compracido

Tiña ganas de ollar Habemus Papam, película que Nanni Moretti presentou esta semana en Cannes. Dende que lin a crítica de Carlos Boyero, teño aínda máis ganas. Segundo o crítico, o director italiano malgasta ao longo do filme a brillante idea da que parte, un cardeal que, nomeado Papa, fica bloqueado pola envergadura do cargo, decidindo o Vaticano contratar os servizos dun psicoanalista (ateo ou agnóstico, suponse). Pásase de listo e de gracioso, seica, cortándose cun agardado acedo retrato da curia romana. A un director de cine non se lle obriga por contrato a facer “xornalismo de investigación”, non ten porqué afondar en sabidos casos de corrupción e pederastia, agás que non sexa dono do seu traballo e os productores consideren oportuno aproveitar os últimos descréditos, neste caso, da Igrexa, para facer caixa.

A subxectividade da que presume Boyero divertiume co preito moral que lle interpuxo Almodóvar, ofendido como un neno porque non falara ben da súa película nada menos que dende as páxinas do seu fiel País, pero coido que cando radicaliza o discurso hacia o seu punto de vista, carente de humor, priva á xente de perspectiva para sacar outras conclusións. El e Almodóvar eran os dous pratos da mesma balanza. Acusar (sen acusar, claro) a Moretti, o mesmo de A habitación do fillo, de pallaso, é un desatino.
_