Hai algo de leprosería, de balneario desbordado polo persistente pingar de persoas negras na lumieira da entrada que se van correndo hacia os resortes vencidos dunhas poucas camas, coa pel marcada cunha pobreza que identificamos con tempos pasados. Non é unha desas fotos de Nike ou El País Semanal nas que minten, máis que recalcan, o suor, a cicatriz, o músculo e o rostro con ridículas pinturas de guerra. Queren vendernos a humanidade primitiva dos seus deportistas de élite, ao tempo que verten sobre eles a sombra de tramposos e drogadictos. Poden vendernos o que queiran; os tramposos e drogadictos son eles, e si, algún ciclista ao que lle poden os negocios.
Non se trata de xestas, de evocar época ou épica algunha. Pedro Horrillo (retratado aquí ao finalizar a súa proba favorita, unha Paris-Roubaix), caeu por un barranco de máis de 60 metros no Giro do 2009; sobreviviu, leva unha vida normal. Correndo como profesional, fillo de currantes, sacouse a carreira de filosofía. Trabucábase un dos seus directores deportivos, Javier Mínguez, ao dicir: “nunca será un bo ciclista, pensa demasiado”.
_
Nenhum comentário:
Postar um comentário