A opinión é un lastre para a creación, dixo el créndose o carallo avantaxado de Hamlet. Pois nada, menos samba e máis traballar, que din.
É coñecida e socorrida a frase de Picasso: a inspiración ten que pillarte currando.
Das musas nada agarden, viven todas no estado de Nebraska, serrallo de Nick Cave, ou eso se deduce de tanto que fala da relación que con elas mantén.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2011
(375)
-
▼
dezembro
(24)
- Don Xerar Pierrot
- iJam
- Ollar a tele nunha cociña hostil
- As educadas nécoras do Atlántico Norte
- Campaña para pillar socios
- A quiniela dos ministros e outra illa
- Cando a carta de Trichet
- Sisudos analistas traballando como taquígrafos
- Dixo o presidente que estamos mellor que por aí fó...
- Dixo o presidente que estamos mellor que por aí fóra
- Un aplauso para a máquina
- Xustiza para Ezequiel ou algo así
- Rosa Díez pásase ao porno duro
- Grao de dificultade das receitas de cociña
- Consellos saídos para deseñadores gráficos
- As ligas vermellas de Pepe
- O xenio da consola calva
- Clásico interesadamente tóxico
- Historia de claraboias e samesugas
- A policía rusa pode facerte unha sangría
- Que o explique el mellor
- Munición antinorteamericana
- Estaba de bo humor
- Ten un cerebro que se chama Alfonso
-
▼
dezembro
(24)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
8 comentários:
Discrepo das oito primeiras palabras, até a coma. Segundo iso todo sería Intereconomía ou La Razón, encefalograma plano, deserto creativo, logos sen cores, músicas de dous acordes...
Heidegger, Proust, Marx e San Agustín no mesmo peto. Así non xogo.
Pero ten razón, estimado director, iso é o futuro. En oito palabras acaba vostede de definir o futuro máis inmediato. A clarividencia e as musas, esas díscolas descaradas das que fala máis adiante, foron a facerlle unha visita. Baixo un título enfocado a deseñadores gráficos fixo vostede unha descrición magnífica. En oito palabras.
PD: véxoo como futuro ministro. Tal capacidade de aforro non debería ser desperdiciada por Mariano Mariano. Xa pensou vostede que carteira lle apetece máis?. Vaia pensando, vou facer unhas chamadas...
Outrodemo, o noso director nunca será ministro; será presidente!
Di Mariano que para presidente xa está el, pero que de vicepresi quedaría vostede moi ben, e lle daría un ar de "entre perroflauta y clandestino, casi de 15-M" (sic) ao novo goberno que iría moi ben nestes tempos.
Pensa que quedaría vostede moi ben na televisión coa palestina no pescozo anunciando a fin da sanidade, da educación e de respirar de balde, que de agora en diante vai haber un imposto segundo o número de inspiracións.
Póñase en contacto con nós e falaremos dos emolumentos.
Bueno, vale, acepto vicepresi, pero o estilismo e os emolumentos dítoos eu.
En canto á fin da sanidade e todo ese rollo estou completamente dacordo, a ver qué dereitos se cre a xente que ten. E por suposto terán que pagar se queren traballar, que non somos irmás da caridade.
Despois do que escribiu na súa última entrada Mariano Mariano está disposto a deixalo ser presi. Está eufórico. "Un alma gemela, por fin!" dixo, e despois chamou a Jose Mari Sen Complexos para comunicarlle a boa nova:
- Jose Mari, Jose Mari!!
- Tranquilo Mariano, respira un poco y cuéntame.
- Tenemos sucesor!. Un crack. Qué digo un crack, un megacrack!. Mucho mejor que Cristiano Ronaldo. Por fin alguien que dice las cosas como debe ser, sin eufemismos ni tonterías. Si no fuera porque es hombre me casaba ya ahora mismo con el!.
- Tranquilízate Mariano, que me estás poniendo cachondo con esa lengua y ese tic. ¿Y es de buena familia?.
- Eso es irrelevante. Lo realmente importante es que tenemos un digno sucesor...
Imos a obviar o resto da conversa. Discreción ante todo.
Así pois, póñase en contacto con nós e nuns días será proclamado presi. E con maioría absolutista. Iso si, da indumentaria xa falaremos.
Pois xuro a Sagrada Constitución con crista punkarra e 25 prendedores na pel ou non hai trato, ou acaso cren que non teño outros pretendentes de maior abolengo?
Estimado señor director:
Mi nombre es Enriqueta y el motivo de la presente es para advertirle acerca de las personas con las que últimamente se relaciona.
Sepa usted que ese tal Jose Mari ya ha sido presi y además le van el cuero y los cilicios (de lo demás ya hablaré en mis memorias) y el tal Mariano Mariano también ha sido ya vicepresi, y le llamaban "el señor de los hilillos", pero no por lo del Prestige (eso fue una tapadera de los medios) sino por cierta afición a los tangas atigrados.
Espero que esta pequeña misiva le sirva para pensarse muy seriamente la propuesta de estos señores.
Eso en el caso de que no sea usted también un viciosillo ultraliberal, católico y amante de la familia y las tradiciones, en cuyo caso estaré encantado de enviarle vía postal un pequeño díptico mis servicios y tarifas. Satisfacción garantizada.
Ay, Enri, cari (suspiro de desmaio), tus misivas son las flores de mi servidor de correo, cuanto te quiero, carallo!
Postar um comentário