Sweet and tender hooligan

His armbrand proved he was a red, Torres, Torres
You'll never walk alone it said, Torres, Torres
We brought the lad from sunny Spain
He gets the ball, he scores again
Fernando Torres Liverpool's Number nine

Hugo, o amigo filántropo, ademáis de filántropo, é un filántropo galeguista. Cántos severos discursos lle temos escoitado impoñendo o valor do propio sobre o alleo. Impoñendo, si, como só pode facelo un elexido, o líder unxido cunha forza prístina e unha razón preclara.
Onte, sen embargo, o líder amosounos un lado inédito, contradictorio, da súa sobresaínte personalidade, durante o partido de fútbol que enfrontaba ao Liverpool co Real Madrid. O árbitro axudaba aos ingleses, o Madrid era un gran equipo que estaba xogando moi ben, o que pasa que nós non temos nin puta idea (lembremos que el é entrenador), e nós a festexar os goles dos “reds”, e cóbrame todo o que hai na barra, e algún que saía fora a berrar de xúbilo. Si, amigos, Hugo, o noso heroe, o noso guía espiritual, a estrela do sur, a man de ferro, o desinterese transformado en enerxía, agocha un corazonciño madridista. Non aguantou moito, largouse antes do descanso como só el sabe facelo, incontinente, caló el chapeo, requirió la espada, miró al soslayo, fuese y no hubo nada.