A actualidade segundo Galeano

Estamos a ler “Espejos”, de Eduardo Galeano, título que habería que abandoar polas bibliotecas de institutos e facultades. Nada de poñelo nos temarios, que xa se sabe que pasamos de ler todo aquelo que nos mandan. O libro é “una historia casi universal”, que ese é o seu subtítulo, case nada ambicioso, case 600 relatos que lle pegan un limpo repaso á historia (a-His-to-ria). Sería imposible salientar algún desos relatos, todos igual de ben escritos, todos incisivos, estimulantes, oportunos e desapaixoados (entendendo este último adxectivo, con perdón, ao Bertolt Brecht, como un alonxamento reflexivo que nos quita un pouco o peso das emocións, convidándonos a unha observación crítica). Sería imposible, pero a continuación vai un fragmento dun desos relatos, no que comenta con lacónico sentido do humor o intervencionismo dos EE.UU. en América Latina ao longo do século XX:

“...algún estudioso llegó a la conclusión de que los Estados Unidos eran el único país donde no había golpes de estado, porque allí no había embajada de los Estados Unidos.
Esta conclusión fue confirmada cuando el general Pinochet obedeció la voz de alarma de Henry Kissinger, y evitó que Chile se volviera comunista por la irresponsabilidad de su propio pueblo.”

Este relato lémbranos o que está a suceder en Honduras (golpe de estado, eleccións "democráticas"...), unha historia sen final que posiblemente inaugura unha nova forma de actuar por parte da diplomacia norteamericana. Unha nova forma de actuar para preservar os intereses de sempre: os relatos de Galeano, sitúense hai 30 ou 3.000 anos, falen de Cleopatra ou o antroido, a seda ou Stalin, gardan unha actualidade salvaxe.
<>