Aínda que dentro de 15 días ninguén se lembre do que por unha vez podemos chamar con propiedade unha xesta, nos xa temos qué contarlle aos netos do 2009. O Barça seguirá sufrindo nalgúns partidos, enfrontarase a equipos con carácter, ordeados, que xogan coas liñas xuntas e disparan contraataques con xogadores admirados tipo CR7 (xa saben, o da folha seca e Paris Hilton). É impensable que repita o deste ano, gañar os seis títulos posibles. É alucinante. Esto foi alucinante: gañalo todo cun fútbol tan guapo como certero, xogando contra rivais cada vez máis pechados, máis rudos, aplaudidos por colocarlles cans de presa a Xavi, Iniesta e Messi.
Polo de agora ninguén discute que a xesta (proeza, fazaña ou como se queira) é Obra de Guardiola; o entrenador desfondouse como un bocoi de seda e osos, ao rematar o partido, e chorou (hoxe permitirémonos algunha licencia). Ah, que os homes non choran. Visca el Barça, coño, i visca Catalunya.
<>
Nenhum comentário:
Postar um comentário