Teño a alma estragada

“Aspiremos ao mundo que debera existir: ese brillo de divinidade que todos levamos como inspiración na alma que chamea.” Barack Obama

Levo toda a mañán ollándome o peito, apalpándoo e axitándoo, por se noto algo, se soa como unha hucha petada de moedas ou se arde purificándome e iluminándome. Nada. Debo ter a alma estragada (entre outras cousas), ou son o que se entende por un desalmado. Moitos fican abraiados con Obama, e sobre todo fican abraiados con cómo fala, coa súa “oratoria”. O discurso que soltou na recollida do Premio Nobel da Paz xa o coñecen, saiu e sae bendito en todos os medios.

Mencionou a Martin Luther King e a Gandhi, que sempre quedas ben, xustificando a guerra como único xeito de derrotar ao Mal. Por Afganistán anda, derrotando e apoiando ao narcotráfico, aos talibáns e a Bin Laden. Como Bush, pero coa alma máis brillante.
<>