Esa é a pregunta e-sen-cial, nada de quén somos de ónde vimos ónde imos, paraches en algún sitio? quén, eu? ollos grandes, bicicletas verdes, á horterada de facerse preguntas tópicas sobre a tópica existencia engadámoslle o matrimonio, o adulterio, os horarios de Iberia, as películas consideradas interesantes, o café e a prensa, os prexuicios propios e alleos, mentira, porque os prexuicios son sempre propios pero non se recomenda confesalo, xardín botánico de Bruxelas, un loiro longo, bueno, pero ti paraches en algún sitio, que te coñezo.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2010
(351)
-
▼
dezembro
(23)
- Outra historia con lobos
- Ti paraches en algún sitio
- O novo autoproducto de P. J. Harvey
- Entrevista a Julio Cortázar en TVE no 77
- Pánico en Roma
- Repetitivo adeus á liberdade
- A publicidade xa é outra relixión
- Teño unha idea, Telmo
- Qué gañamos nós xulgando
- Trapicheando cunha dor que non é súa
- Unha persoa que vive da música (re)
- Dó no Albaicín
- Por qué se lembra un dunha canción como esta
- Os cables de Evaristo
- A urbanidade de Eduardo Mendoza
- Jack o destripador 2
- Raphael e os aseados mariñeiros marselleses
- Prescindamos de Dostoievski
- O anacoreta e as súas ofertas
- O fillo bastardo de Margaret Thatcher
- Sintaxe contra o primeiro ministro
- Activistas prosaharauís detidos no Congreso
- Os soños de Rosa Díez
-
▼
dezembro
(23)
Outro
A seguir
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
2 comentários:
Na versión da miña avoa: de donde vés?, cun ton ameazante.
Ou tamén: ti xa non vés só!, cun ton de reproche.
E seguramente haberá unhas cantas que non coñecemos.
Iso si, a resposta de "quen, eu?" resume case unha filosofía de vida:)
Aahhh, a riqueza do galego oral!.
Por moita Dieffenbachia ou cana do mudo co que pretendan decorarnos a derrota, nunca derrotarán á lingua esos subnormais de San Caetano. Non é cuestión heroica.
Postar um comentário