A prensa seria, coas súas totalitarias liñas editoriais, sempre foi moi divertida, pero hai que recoñecer que con internet aínda o é máis. En contra do que din, saiu gañando. Os comentarios dos lectores ofrécenlle unha nova dimensión (tanto raiaban co da interactividade), ademais de cobrer a oferta de opinión coa que queren diferenciarse da outra prensa, a que din que non é seria. Lean este, un calquera entre millóns:
“Mi primer comentario !!! y lo que me costó registrarme...unos segundos pone...
No se que le pasaría al servicio técnico, pero 5 días intentándolo.
Bueno, al tema, muy buena serie, aunque en muchas ocasiones los zombis e incluso los propios protagonistas, los buenos, parecen un poco lelos.
Pero por lo demás....aparte de que es muy corta... ¡ me encanta !”
De qué están a falar? Pode que dunha serie de televisión, das sesións no Parlamento, do Vaticano... e con enxunlla, como lle gusta aos xornalistas modernos. Enxunlla, unto; unha vez linlle a Reig que escribir era como cociñar: hai que vixiar a pota e, de cando en vez, retirar cunha culler a graxa que flota.
Eso lévame ao estilo. Trascribo un parágrafo de Pániker, a quen releo estos días:
“[...] Y ciertamente, el estilo —como aconsejaba Sartre— debe pasar inadvertido, toda vez que la mirada ha de atravesar las palabras. Por consiguiente, lo que conviene sortear son las finuras retóricas huecas, y lo que importa es decir algo. Y el estilo brota espontáneamente más allá de la dualidad entre fondo y forma. El estilo es el tao. Y, por otra parte, el estilo surge, quizá, de una permanente insatisfacción llevada con calma. Porque aunque el estilo sea el tao, el estilo es lo contrario de la improvisación y la pereza. El estilo, como decía Buffon, retrata lo más genuino de uno mismo; es el resultado, quizá no muy consciente, de un disciplinado ejercicio de autodiseño. Hay algo de maniatismo en el estilo, también de libertad: cuando se alcanza cierto nivel acaba uno sorprendiéndose a sí mismo.”
É aplicable practicamente a calquera actividade que nos ocupe.
Aínda que sempre haberá bos xornalistas, certo é que o descrédito do xornalismo é cada día máis fondo. Non saben escribir correctamente (non lles pedimos un estilo).
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2011
(375)
-
▼
janeiro
(33)
- Máis pelotas das permitidas
- Quería cen gramos de nariz de pallaso
- Hai liberais no pobo
- O presentador impasible
- A verdade dun cociñeiro
- Francotirador para a Comic Sans
- As dietas do porco púrpura
- Antón está de viaxe (XIII)
- Escritor de enxunlla
- Trastorno de identidade
- Elevados sobre un palé
- María Jesús naceu en Santander
- O FMI escribe sobre Tunisia
- Aviso
- Días no Grove
- Aos Pixies vailles o Rioja
- Había que matalos a todos (autocrítica)
- As confesións públicas de dous homes cultos
- A revolución bolivariana penetra a F1
- Empresas de Pontevedra
- Un arquitecto que controla de política
- Misas independentes
- Publicidade para os pequenos
- Cancións sen filtros en xaneiro
- O cliente é un colibrí
- Se o tachan de antiamericano
- Cando Bertolt Brecht se pinchaba
- Un concerto aburre
- Morto ante o espello
- O prefixo Mou
- Feijóo interroga á esfinxe
- Antón está de viaxe (XII)
- Lector adolescente busca autor
-
▼
janeiro
(33)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário