Lector adolescente busca autor

“El cuaderno amarillo” de Salvador Pániker reconcilia de xeito obrigatoriamente precario coa lectura. Para o adolescente a lectura de libros é un lume sen fin; identifícase con personaxes, ideas, autores, épocas, lugares, todo, o bo e o malo, de tal xeito que anula a fisura e porta invencible o facho do sagrado, por empregar as súas palabras. Le con sentido crítico, pero un sentido crítico embebido de certidume, de sentido, cando non eleva o que fai a violenta predestinación e outras aberracións semellantes. Hai que pasar por aí, ou algúns temos que pasar por aí. Logo, querendo madurar, non dubida con calma nin lucidez, o templo arruínase, escagállase por completo. Comenza a penosa reconstrucción do libro, un libro que xa lerá con distancia, un libro que non será máxico nin outro-libro-de-merda, pero co que poderá retomar o diálogo, diálogo xa outro, máis deportivo, diría Montalbán, pero diálogo ao fin e ao cabo, diálogo ao que non queremos renunciar para tentar explicarnos, buscarnos un pouco entre tanto fastío e absurdo sen caír nun consumismo de intelectual avezado (que naturalmente non pisa El Corte Inglés).

Novelas? Quén le hoxe novelas novas? As novelas novas son as vellas, xa lidas. Algunha hai, poucas, o que non deixa de ser o normal; o inxente volume de publicacións só resposta ao vertixinoso negocio das editoriais e dos grandes grupos de comunicación que as absorben para cobrer a demanda de chabacanería en diferentes graos que eles mesmos cultivan dende a escola.

Algún autor vivo sempre hai. Algún ensaio. E os manuais da Suite de Adobe ou os cursos de HTML.
_