As espectaculares razóns de Lucía

Hoxe topamos de casualidade cunha bitácora antitaurina. Entre unha morea de razóns para defenestrar a lidia había un impagable artigo de Lucía Etxebarría, no que a gran escritora explicaba por qué o tema era unha salvaxada. Bueno, en realidade non explicaba nada; dicía eso, que era unha salvaxada, e contaba a seguinte anécdota:
Un amigo, xornalista e crítico taurino, convídaa a unha tarde de toros con outros amigos. Chegan ao tendido e os amigos do seu amigo comenzan a ollarlle as súas espectaculares tetas [sic] e a botarlle cumplidos subidos de ton [sic sic]. Transcurridos cinco minutos dende a aparición do primeiro toro, ela, chorando ante a salvaxada que está a presenciar (suponse que a que lle perpetran ao toro), abandoa o lugar.
Anda que somos cortos! Somos incapaces de comprender a relación entre o buena que está a escritora (buenísima) e a salvaxada! Exprimimos a neurona que nos queda e nada, non se nos ocurre nada. ¿Cómo faremos na feira do libro para achegarnos a ela e pedirlle que nos adique a súa última novela?