Esta portada sempre nos gustou. E o disco tamén: interpretacións tirando ao acústico de temas de Robert Johnston, Graham Parsons, os Flamin’ Groovies... e ata Cat Stevens (si, aquel folkie que se convertira ao islam). A primeira vez que o escoitamos agolpáronsenos na cabeza imaxes da infancia, coas cintas que gastaban os maiores.
Ultimamente preferimos a Yo la Tengo cando revisan a tradición (yeah!) que cando se poñen "noise" ou experimentais.
Nenhum comentário:
Postar um comentário