De presidente a Companys

Qué lle botan nos cereais a Joan Laporta, o presidente do F.C. Barcelona? Bueno, ou no freixenet (nada de Moët & Chandon). Agora que lle toca abandoar a presidencia do club quere presentarse á Generalitat de Catalunya. En El Mundo, que tampouco son parvos, concedéronlle hoxe unha entrevista a doble páxina, en plan deixa que fale, deixa. Non me estraña que aos da “caverna” de Madrid lles caia mal, porque é calcado a eles. Soltou unha morea de lugares comúns sen o máis mínimo tento político, eso si, coidándose como se coida agora toda personaxe pública en agradar e non molestar a ninguén. E recoñeceu que mantivo “contactos” cos distintos partidos catalanistas.

Agora a negociar chámaselle “contactar” (sutilezas da semántica moderna que un cándido coma min nunca entenderá). Qué tipo, qué empanada mental (descorcha outra). Postúlase como esforzado herdeiro de Lluís Companys, quere que os seus contactos medren, que todo o mundo se leve ben, que cun bufete de abogados e seis copas de folla de lata non te comes nada. Ala Madrid!
<>