A illa da frivolidade negra

Ven á cabeza aquel verso que repetía César Vallejo sobre a Guerra Civil: “España, aparta de mi este cáliz”. Qué riso, un cáliz, en Haití non se andan con medias tintas, as cousas ou se fan ben ou non se fan, e derramáronse sobre o pobo “as sete copas da furia de Deus”, como lembraba hoxe Barreiro Rivas citando o Apocalipse (16.1). Un cachondo mental, o Deus este. Arrasada polo “civilizador” colonialismo europeo, escravizada, ganada unha independencia patética, presa dunha dictadura perpetua, miserenta, analfabeta, un bo lugar para sacar fotos que “firen a sensibilidade”, ganar premios e montar unha ONG. Cada lustro, máis ou menos, pasa dun esquecemento a outro, portada efectista dos medios, porca excusa para a porca solidariedade de Washington ou Pekín. E nós non somos distintos, tamén caímos na trampa, sabemos quedar ben.

Dentro de 15 días, cando as sombras calen sobre a máis fedorenta pobreza (hai escalas, como a Richter), confío en ser millonario; pasarei a finde en Las Vegas, xogando á ruleta e follándome putas de luxo, ao mellor compartíndoas con Deus, que todo o que é meu é seu e para eso somos colegas. Juan Perro cantaba: “Cozumel, dale cobijo a mi piel, que está siendo perseguida”.
<>