Contra a defensa de Roman Polanski

Estos meses moitos estiveron pendentes da prisión de Roman Polanski, porque é un recoñecido director de cine con pasaporte francés. A dobre moral dos intelectuais é igual ca dos que non o son. O tío saca agora unha película; vese que, coma os narcos, pode dirixir sen problemas dende o cárcere. Esos intelectuais que o defenden son os mesmos que dan leccións de “cidadanía” e cargan contra aqueles artistas que se perden nos seus vicios ou no seu propio xenio. Caso paradigmático é o de Van Gogh; cántas veces escoitamos en boca desta xente (Rosa Montero, por exemplo) que o pintor holandés era un desgraciado, por non chamarlle malnacido, que se non bebera e levara “unha vida ordeada”, se se afastara das malas compañías (coma un neno), tería deixado para goce da humanidade, é dicir, para o seu goce, moitos máis cadros e, ¡fixo!, moito mellores. Ou un caso menor e máis cercano, un de tantos, o de Loquillo expulsando do seu grupo a Sabino Méndez porque se pinchaba: botou ao compositor e nunca máis tivo unha canción de éxito, pero, oh, el era o bo, un tipo limpo e legal, duro, traballador e, a modo, coidadiño, fillo de republicanos. Anda e que te follen, pallaso.

Esto non é unha apoloxía da mala vida; cada un vive como pode e como quere; non hai nada de malo en tomar todas as mañáns un activia desos, meterte no estudio e producir cadros en plan Picasso.

Voltando ao de Polanski, non se enfade o amable lector, que non fago de fiscal en representación da Xustiza Estadounidense. Como dixo non sei quen, o delito (violación consentida a unha menor; supoño que os típicos pais “abertos” que levan á adolescente onde o seu admirado director de cine; anos 60) pode darse por prescrito, e o tío non “representa” ningún perigo para a sociedade. E punto.
<>