O bruxo da Pobra de Trives

Escollemos oráculos coa mesma inconsciencia coa que escollemos unha marca de salsa de tomate no supermercado; se nos pon na etiqueta que regula o colesterol xa o engadimos confiados ao carro. Un dos oráculos máis solicitados é Aznar (¿Ollárono o outro día coa bufanda nas mans? ¿A quén ía estrangular?), e malia ser o seu verbo abondo esclarecedor, precisamos máis, do mesmo xeito que non pillamos sempre a mesma maionesa e nos aburrimos do tabasco. Por eso se apereceu Adolfo Domínguez, la arruga es bella, acompañado do divino señor Feijóo, e falou: despido libre para incentivar aos traballadores, que os pícaros aprendemos rápido ese “eloxio da preguiza” que é base do discurso da esquerda actual. Algo máis dixo, pero esto sobra para definir as liñas mestras da súa política empresarial.

Os oráculos modernos son así. Podemos escoitar a un e ao día seguinte a outro sen medo a que nos confundan, porque todos din o mesmo; a penas unhas diferencias de estilo (“nunca nadie ha hecho tanto daño en tan poco tiempo”, bramou como un lóstrego o ex presidente). E ZP, quizáis vestido polo modisto ourensán, rezando con Obama e unha organización ultraconservadora ianqui capaz de deixar en inocentes falcatruadas os manexos do Opus. Imos onde están as xenebras.
<>