25 anos de oprobio

Onte ollei o comenzo da Gala dos Goya. Primeira e derradeira vez. Non me motivaba o suposto morbo creado polas desavinzas entre a Ministra de Cultura e o Presidende Saínte da Academia, que nin sequera sei o que dixo no seu tan agardado discurso (Álex de la Iglesia debe ser un tipo cojonudo, pero ler dame preguiza). A motivación era unha reacción: a polémica, irritante, omnipresente Ley Sinde, espertou a miña curiosidade sobre eso que chaman O Cine Español, e qué ollei no reparto de premios deso que chaman O Cine Español? Ollei unha imitación dos Oscars, si en Hollywood a alguien le pica un huevo, aquí todo el mundo se rasca; un show ridículo do que o presentador, Andreu Buenafuente, non era culpable; un autobombo patético, risos, rígor mortis, palabras antinaturais, un dispendio de mal gusto, modelos e fracs de aluguer.

Como deixou dito Josep Pla, y todo esto quién lo paga? O discurso simplifícase e quen ten que pagar son os internautas, os piratas, non hai voltas que darlle mentras sacan o careto de Leire Pajín, a saber qué lle desagradaría tanto á Señora Ministra (de haber xustiza neste mundo, desagradaríalle a imaxe que lle devolve o espello).

Por certo, foi o resto do gabinete, Elena Salgado, Zapatero?

Esteban González Pons, vicesecretario de comunicación do PP (unha póla máis da farándula), veu dicir que o seu partido non, pero que el estaba en contra da Ley Sinde.

Son todos uns fenómenos.
_