En EL PAÍS del 19 de diciembre de 1992, Rosa Montero critica, con relativa justicia, un anuncio, del que llega a decir "merecería ser prohibido", sin atreverse, no obstante, a mencionar la marca -pone XXX en el lugar de su nombre- ¿Qué es esto? Criticando la actuación de un político o la obra de un pintor o un literato no habría silenciado nombres propios, ¿por qué la marca de un producto, que a través del anuncio se hace no menos público que esa obra o actuación, va a tener derecho a tal inmunidad? Es un equívoco terrible que el interés de las empresas de iniciativa privada sea homologado como interés particular y se arrogue el derecho a ser respetado por cualquier voz que pudiese causarle un perjuicio económico. ¿Es que cuando el liberalismo haya alcanzado su meta de la privatización total los empresarios de los transportes o de la sanidad van a poder mantener su gestión a salvo de cualquier crítica, en nombre de la sagrada inmunidad del interés particular? Ítem, ahora que los anuncios han pasado de la cuña intercalada a formar el contenido mismo del programa, de suerte que la televisión ha sido totalmente fagocitada por la publicidad, ¿el derecho a la impunidad del interés de los empresarios anunciantes va a imponer el silencio a cualquier crítica de la televisión? O bien, siendo la publicidad la manifestación cultural aplastantemente dominante del liberalismo y de la economía de mercado, ¿qué ocurrirá si, tal como parece pretender, se erige en intocable?
Se queren ler máis, aí vai a reflexión enteira: Nadie puede con la bicha/1 e Nadie puede con la bicha/2.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2011
(375)
-
▼
fevereiro
(35)
- Un canario que agora está durmindo
- A eternidade era esto
- Encontro no ascensor
- A culpa é de Lendoiro
- O último dos famosos playboys internacionais
- Remendo
- Qué opinas de The King of limbs?
- Homenaxe a Joe Strummer
- Din que foi a falta de vitamina B
- O banner da democracia
- Papá rifándolle ao fillo
- Razoamento
- Ganar por puntos
- A nova entrevista a Josele
- Nunha parada de bus
- Concerto no que se cumpren as normativas
- Hoxe escribe Ferlosio
- Nobody spects the Spanish Inquisition!
- A fratricida loita pola alcaldía de Santiago
- 25 anos de oprobio
- Hamlet sabe do que fala
- O amor é o que ten (II)
- O amor é o que ten
- Falso dominó
- Josep Pla e a F1
- Labor de presidente
- Os traballos distintos
- A solemnidade é espantosa
- Aliado de súpeto antidemocrático
- Canción do 2 de maio
- O xoves, callos
- Marqués de Vargas Llosa
- Marketing segundo Sánchez Ferlosio
- Unha cadeira de rodas en Canadá
- En solidariedade con David Bisbal
-
▼
fevereiro
(35)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário