Unha cadeira de rodas en Canadá
Vic Chesnutt sufriu un accidente de tráfico aos dezaoito anos que o condenou a unha cadeira de rodas, parapléxico e cun uso limitado das mans, o que non lle impediu tocar a guitarra con habilidade e compor cancións notables, chegando a gravar dezasete discos. Foi antes coñecido polo seu talento e honestidade que polas súas limitacións físicas; non era un mono de feira. Suicidouse no 2009, con 45, e, como di Pániker, un respecto para os suicidas.
Os Cowboy Junkies (junkie quere dicir ionqui, non ianqui), inmersos nunha intensa madurez creativa, acaban de sacar un disco con cancións de quen colaborara con eles no 2007. Abstéñanse morbosos e tetrapléxicos propagandistas da vida.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2011
(375)
-
▼
fevereiro
(35)
- Un canario que agora está durmindo
- A eternidade era esto
- Encontro no ascensor
- A culpa é de Lendoiro
- O último dos famosos playboys internacionais
- Remendo
- Qué opinas de The King of limbs?
- Homenaxe a Joe Strummer
- Din que foi a falta de vitamina B
- O banner da democracia
- Papá rifándolle ao fillo
- Razoamento
- Ganar por puntos
- A nova entrevista a Josele
- Nunha parada de bus
- Concerto no que se cumpren as normativas
- Hoxe escribe Ferlosio
- Nobody spects the Spanish Inquisition!
- A fratricida loita pola alcaldía de Santiago
- 25 anos de oprobio
- Hamlet sabe do que fala
- O amor é o que ten (II)
- O amor é o que ten
- Falso dominó
- Josep Pla e a F1
- Labor de presidente
- Os traballos distintos
- A solemnidade é espantosa
- Aliado de súpeto antidemocrático
- Canción do 2 de maio
- O xoves, callos
- Marqués de Vargas Llosa
- Marketing segundo Sánchez Ferlosio
- Unha cadeira de rodas en Canadá
- En solidariedade con David Bisbal
-
▼
fevereiro
(35)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário