Agardando o tren de alta velocidade

Cando preguntan sobre a nosa vida privada podiamos respostar como Nick Cave: búscao en Google, tío. Sucede que no noso caso sería unha saída estúpida, porque Galicia é unha aldea moito mellor comunicada do que pensan os que choran por ese AVE que nos vai empalmar por fin coa meseta e con Europa.
Sucede tamén que a Información sobre as persoas que nos interesan contémplase como un Poder; mistura entre o pechado chismorreo veciñal e a imitación dos avatares dos famosos, sexan estos rockeiros que van deixando a súa estela xudicial de “vida ao límite”, princesas nórdicas que soñan co inventor da hamburguesa, copleiras…
Entendemos eso da información como poder en canto posibilidade de ofrecer un servizo útil e limpo á comunidade, non como uso sesgado e deformado para un proveito disfrazado de boas intencións das que moitos ata están convencidos (aínda que habitualmente non te paras con esas parvadas). Entendemos que quen así manexa o que sabe ou o busca saber é unha persoa dependente, sexual, emocionalmente mutilada. E entendemos, finalmente, que o autor destas reflexións ao Sánchez Ferlosio é gilipollas perdido.