A unha investigadora do departamento de bioética da universidade de Massachusetts pegoulle por montar un chiringuito en Sanxenxo, por aquelo do traballo de campo e os affaires folclóricos. Logo de tres días poñendo caramuxos de pincho (cada día unha pota de caramuxos nova, fresca), chegou a dúas conclusións fundamentáis:
a) Cando a clientela se desquicia co alfinete está calada.
e b) Receta de sobada aplicación universal: a maior cantidade de sal na súa cocción, maior consumo de viño e, coño, polo menos este mes sacamos para o aluguer do puto baixo de merda (traducción libre ao galego do seu distinguido inglés de Boston).
Os que non somos investigadores de Massachusetts, ou sexa, da Carabuxeira, só podemos recomendar que se desfruten, os caramuxos, a modo.
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2008
(255)
-
▼
maio
(17)
- Para coller a roda do volume e xirala onde hai que...
- O mestre Basho
- O libro de cabeceira de Nagiko
- Retrato do noso querido Ernest
- Conferencia de prensa de Tom Waits
- Os símbolos da lingua
- Como comer caramuxos (libro de autoaxuda)
- O pai que se tragou un tripi
- Defender un deseño por riba do estipulado
- Café Tacuba en Zaragoza e Madrid
- Oye nena yo soy un artista
- Agardando o tren de alta velocidade
- As tres grandes frases da publicidade
- Morrissey quere ir a Eurovisión
- Prozac e a sombra do 68
- Dame algo
- Marketing, negocio, o xornalista e a estrela
-
▼
maio
(17)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário