Unha expectación heroica, a creada en torno a Eurovisión, se temos en conta que era un escaparate sepultado polo po, reemplazado con éxito comercial por movidas como OT ou o festival de Benicassim (sentímolo, somos uns amargados e para nós case non hai diferencia). Os vellos foron brutalmente desplazados como consumidores, e todo se enfoca, molón, “perigoso”, sexy e fugaz, hacia a (eterna) xuventude.
Explicámonos as declaracións desa personaxe senil que é Morrissey, apuntándose a defender a participación de Gran Bretaña, como un noble soldado disposto a salvar ao seu país da mediocridade! Que vaia, que vaia, a ver en qué posto queda :)
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2008
(255)
-
▼
maio
(17)
- Para coller a roda do volume e xirala onde hai que...
- O mestre Basho
- O libro de cabeceira de Nagiko
- Retrato do noso querido Ernest
- Conferencia de prensa de Tom Waits
- Os símbolos da lingua
- Como comer caramuxos (libro de autoaxuda)
- O pai que se tragou un tripi
- Defender un deseño por riba do estipulado
- Café Tacuba en Zaragoza e Madrid
- Oye nena yo soy un artista
- Agardando o tren de alta velocidade
- As tres grandes frases da publicidade
- Morrissey quere ir a Eurovisión
- Prozac e a sombra do 68
- Dame algo
- Marketing, negocio, o xornalista e a estrela
-
▼
maio
(17)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário