Dame algo

Hai unha tendencia dos escritores a “queixarse”, nin sequera a escribir resentidos, non, a queixarse e a reprochar (veladamente), dende a súa Obra e dende os seus Incisivos e Inxeniosos Artigos no semanal do xornal que hai que defender. Artistas nunha sociedade mostrenca, oh. Best sellers, undergrounds, contra o canon, amigos e enemigos da súa editorial, radicáis que te cagas, internautas, divulgadores científicos, provocadoramente frívolos, amantes das edicións antigas, dos cómics manga, da primeira época creativa de Madonna ou dos Smiths ou de Perry Farrell, da novela histórica...
IImaxino a Dostoievski, cagándose en cristo lendo as enquisas do xornal mentras amanece nun casino entre San Petersburgo e París: “joder, para qué vai ler a xente nada, enténdoo, pero estou arruinado e o cabrón do meu editor non me vai soltar pasta ata que non lle entregue outro libro de merda”.