Café Tacuba en Zaragoza e Madrid
Din que no seu último disco puxéronse metálicos e introspectivos, dous adxectivos estúpidos máis para "acotar" un xeito de expresarse, o seu, rabiosamente exento de fronteiras. Nesta mesma canción misturan movidas cunha naturalidade pasmosa. Deixemos de lado o noso fastuoso andamiaxe cultural, e disfrutemos desta xente. E quen teña oportunidade que os vaia ver; os seus concertos si que son un espectáculo.
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2008
(255)
-
▼
maio
(17)
- Para coller a roda do volume e xirala onde hai que...
- O mestre Basho
- O libro de cabeceira de Nagiko
- Retrato do noso querido Ernest
- Conferencia de prensa de Tom Waits
- Os símbolos da lingua
- Como comer caramuxos (libro de autoaxuda)
- O pai que se tragou un tripi
- Defender un deseño por riba do estipulado
- Café Tacuba en Zaragoza e Madrid
- Oye nena yo soy un artista
- Agardando o tren de alta velocidade
- As tres grandes frases da publicidade
- Morrissey quere ir a Eurovisión
- Prozac e a sombra do 68
- Dame algo
- Marketing, negocio, o xornalista e a estrela
-
▼
maio
(17)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário