Antón está de viaxe (VIII)

Parou onde o paso de cebra, colocando a bicicleta na dirección da outra beirarrúa; a esas horas non había apenas tráfico; a furgoneta dalgún panadeiro ou repartidor de prensa, o convertible dos rapaces que continuaban de esmorga, pa mi mulata, pa mi morena, pa que tu sientas mi ritmo en las piernas, pa mi princesa, pa mi guerrera, que se me vengan pacá esas caderas; despois un silencio de deserto eterno, ningún coche pola dereita, ningún pola esquerda, pero non pode un fiarse, puxo a punta dun pé na calzada e de súpeto walkirias de semáforos e pitos, os 60.000 xinetes do apocalipse, 30.000 por un lado e 30.000 polo outro, latas de refresco baleiras atadas ao carro do demo vestido de noiva, pa mi mulata, mi bicicleta, raposos de lume, verdes e amarelos e vermellos e azuis trazando liñas de aerosol, fauces devorando o tempo, voces que pasan como un coitelo, tractores negros, wengé na crista das rodas de aceiro; ninguén dixo que fora doado para a Panteira Rosa cruzar unha rúa; aparecéuselle o alcalde Clouseau cun candeado e unnha chave máis grandes que el, sinalándolle encolerizado o colector do lixo, fíxolle un aceno coa cabeza, non, montou na bicicleta e botouse á calzada silente.
_