O negocio das estrelas esixe horas de ximnasio

A vida está moi cara, ou máis cara do normal. Partindo deste axioma, algunha xente bota contas para xustificar os seus hábitos de consumo, aínda que cobra máis sentido ao revés, xustifica os seus hábitos de consumo botando contas. A música é un exemplo moi coñecido polo debate das descargas ilegais, debate que algúns pretenden adiar co precio dos concertos. Mentras os servidores de internet estafan nas súas tarifas (hai moitas descargas ilegais, pero ningunha gratuita), as discográficas ollan como mingua o seu suntuoso negocio, reaccionando os artistas segundo o seu status. A estas alturas e co horizonte sen despexar, moitos dos grandes optaron por rendibilizar a súa figura no directo; precios escandalosos, mais polos que lle garanten ao público un escenario visualmente potente, cambios de traxe e tres horas de suor. O consumidor medio dise, joder, 90 euros, vale, vou, pero ti garántesme un escenario máis orixinal que o da túa última xira e non te me moves de aí enriba a lo menos en dúas horas e media, logo xa negociaremos as quendas de bises.
<>