Hoxe é un gran día. Conseguín os discos que me faltaban de Jolie Holland, a mellor artista texana de todos os tempos e abondo máis. Non os busquei por fetichismo nin coleccionismo. Non vou engadir nada ao que escribín sobre ela en vellas entradas, ás que non penso corrixirlle nin as erratas. Podía dar máis datos ou meterlle literatura, pasando.
O que si vou facer é remediar a falta de “Old fashioned morphine” (It was good enough for my grandpa/It's good enough for me). “Springtime can kill you” é un traballo extraordinario e accesible.
<>
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2010
(351)
-
▼
junho
(31)
- A independencia de Brasil
- O maxisterio do ex presidente
- Ronaldo vai cambiar de país
- A docencia da demandante e os marcos
- A fogueira de Fabio Capello
- O negocio das estrelas esixe horas de ximnasio
- Lévome o mando Wii ao G-8
- O dubidoso mérito das marcas
- O sexo de Sergio Ramos
- Iniesta, gracias a Deus, é de Fuentealbilla
- Día Hpnotiq da música
- Haiku
- Kim Il Sung é un tipo fantástico
- O porteiro que lía a Mao
- A discografía de Jolie Holland
- Todos somos adestradores (mal español)
- Retrato idealizado de tres anciáns
- Todas as lendas urbanas
- O volume da vuvuzela
- Antón está de viaxe (VIII)
- Heinrich Neumman e os seus intelectuais especializ...
- Un muro de ruido para pintar mensaxes frustradas
- Os mercados vistos por un parvo que non pisou Medi...
- Un dos grupos máis usados en anuncios de televisión
- Haiku
- Tarifa plana para hippies
- O amor imposible de Nicolas Sarkozy
- Bill Gates abriume os ollos
- Cuarteta de Mercurio
- Haiku
- Os que non comprenden a Israel son uns burros
-
▼
junho
(31)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário