Retrato idealizado de tres anciáns

Hai un tema no concerto de Radiohead, “Life in a glass house”, no que o grupo conta coa presencia de tres vellos, aportando os seus metais brunidos para tan televisiva ocasión. As cámaras reparan neles e podes construir a súa faciana de neno traveso que non se arrepentirá das súas falcatruadas. É unha gozada velos, gustaríame que acendera agora a miña dona a tele e me pillara; díxenlle que ía cos amigos ao club, ao de sempre, a tocar cancións de amor de Burt Bacharach, e aquí estamos os tres, co noso savoir-faire, facendo rock vangardista para masas, ou como lle chamen a esto que fan os rapaces; Miles Davis, un lixo ao noso lado.

Advírtese que o grupo os trata cun respecto cómodo, en ningún intre cos acostumados desdén, paternalismo, admiración ou forzada complicidade profesional. O vello pode reparar nunha moza que lle saca fotos dende a primeira fila; estou mellor que Mick Jagger, non compares, dixeron de ir despois da actuación a un pub que coñecen eles, logo dun gin tonic voulle demostrar que aínda son o de sempre.
<>