Imos a Iraq co sentido de Feijóo

Esta noite saiu Obama na tele, e non estaba nunha hamburguesería (por qué frecuenta os locais de comida rápida, por aquelo de demostrar que é un home do pobo ou porque non lle gusta a comida da Casa Branca?). Programou un discurso en prime time para anunciar a retirada de “preto de 100.000 soldados” de Iraq e a transferencia de “centenares de bases aos iraquíes”, instando aos seus líderes a “avanzar con sentido de urxencia”.

O país, por fin democratizado e sen armas de destrucción masiva, seguirá contando co apoio de 50.000 soldados, para adestrar ás forzas de seguridade locais, nunha nova operación bautizada como “Novo Amencer”. O dos 50.000 soldados non está mal, pero digo eu que se queren construír un país novo deberan chamar a especialistas como Feijóo e Telmo Martín (o que alí poderían facer, mimadriña do tren).

Agora entendo por fin o recoñecido poder da oratoria do presidente norteamericano, sobre todo polo de avanzar con sentido de urxencia. Nin con sentidiño nin xa, con sentido de urxencia, que non é o mesmo; é como o sentido do deber, pero en cinético; o caso é que o entendan esos salvaxes do Islam. Se ao final é o que di Ansar, hai que estar con quen hai que estar, sen complexos.

Lémbranse desta canción de Nicolás Guillén que canta Paco Ibáñez (ui, quita, quita, qué pereza)?

Soldadito de Bolivia,
soldadito boliviano,
armado vas con tu rifle,
que es un rifle americano,
soldadito de Bolivia,
que es un rifle americano. 



Te lo dio el señor Barrientos,
soldadito boliviano,

regalo de mister Johnson,

para matar a tu hermano,

para matar a tu hermano,

soldadito de Bolivia,

para matar a tu hermano.
[...]

Pois é algo así. Despois din que son outros tempos.
_