Eloxio do pan e o allo

“Tan mala era la ginebra que durante muchos años quedé saturado de tanta maldad y sólo he podido volver a ella gracias a la hipocresía del martini”.

Escribo con moito coidado de non romper nada, sobre todo non empregar palabras sancionables. Acabo de ler, ou máis ben devorar (-1), “El escriba sentado”, de Manuel Vázquez Montalbán. Non penso dicir o que me parece este libro sobre libros, autores e mesmo editores (-2). Lino tan rápido, sen ter presa, que xa non me lembro de nada.

Antes quedábanseme frases enteiras gravadas, agora reteño o recendo e pouco máis, o que tampouco é malo en si, vale (-3). Un libro escrito por un racionalista culto, é un dicir, e si, recende, recende a súa inquebrantable aposta por algo que non existe como é o ser humano; ignoro, francamente, se é que entendeu algo que a min se me escapou do marxismo ou se o seu é predisposición biolóxica, ou un pouco de todo. Recende, recende como un pan saído do forno.

Racionalista culto, é un dicir, culto, intelixente, comprometido (reivindicación de Sartre), vivido e vivo, contemporáneo, modesto no xusto e divertido, agudo, tranquilo, traballador. Non esaxero (-27). Igual é porque eu son estudiante fracasado e outros que triunfaron o ollarán como un igual, polo que nunca empregarán esta ristra de adxectivos que denota acomplexada admiración (-29).

Esto non durará; os seus libros, este, os de Carvalho, a súa semioculta poesía, os seus artigos e as receitas fixo, perdurarán, porque como di el referíndose a escritores considerados menores polos cultos racionalistas da literatura, falaban de algo máis que eso.

Montalbán non precisa explicar de qué lado está (os lados que machacan con que xa non existen), non é un retórico nin un turista de esquerdas, pero se queren unha explicación el a dá con sumo gusto. Pasou polo cárcere (o seu pai, e el 3 anos) e non considero que eso explique ese desencanto tenaz seu; de feito, moitos da súa xeración, furiosos antifranquistas, o ano que Franco morreu xa eran furiosos anticomunistas.
_