Se aínda estiveran calados

Non hai moito discutían moito os políticos sobre memoria histórica. Nós estamos radicalmente en contra. Esiximos ignorancia, amnesia. Silencio, en definitiva. Aquí e en calquera parte do mundo. O sábado, 11 de setembro, aniversario do golpe de estado que acabou coa vida de Salvador Allende e a democracia chilena, o presidente multimillonario Sebastián Piñera, abriu a boca, como non. Abriu a boca non só para comer ben, tamén para soltar babosadas ferintes, como que aquelo foi o “desenlace previsible” dunha “democracia enferma”, facendo un chamamento a non ficar atrapados en “querellas y visiones” do pasado.

Está ben. Está ben. Non o discutiremos porque acatamos todas e cada unha das medidas que a oligarquía toma para esquilmar a posible decencia deste planeta. É tanto pedir, logo, que permanezan calados? Aínda precisan rirse con esa necedade criminal?

Si, Pinochet é un fillo de puta, pero é o noso fillo de puta. Claro que si, amigo Kissinger, qué razón tiñas.

Neruda deixou escrito como final das súas memorias:
“Tenían que aprovechar una ocasión tan bella. Había que ametrallarlo porque jamás renunciaría a su cargo. Aquel cuerpo fue enterrado secretamente en un sitio cualquiera. Aquel cadáver que marchó a la sepultura acompañado por una sola mujer que llevaba en sí misma todo el dolor del mundo. Aquella gloriosa figura muerta iba acribillada y despedazada por las balas de las ametralladoras de los soldados de Chile, que otra vez habían traicionado a Chile.”

Morreu 12 días despois, o puto estalinista.

Unha visión do pasado, claro, simplista e sentimentalista.

Gracias a políticos da categoría de Piñera, Obama, Zapatero, Feijóo, Aznar, Blair... O seu verbo, os seus libros, seguirán iluminando os nosos escuros días.
_

Nenhum comentário:

Arquivo do blog

Outro

A seguir

ecoestadistica.com
Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet