Na estación pasan bocas veloces
minutos zapatos
pitillos furtivos
e un tren de mercancías
para o ordeado hangar da túa espera
inútil
esa postal do destino que lle mercaches
a un director de cine profundamente
premiado en Cannes.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2010
(351)
-
▼
outubro
(36)
- Como se antes non se bailara
- Chega de políticos e familia
- O cemiterio moderno
- Aquí tampouco está a verdade
- Os homes explicados por un bote de tinta
- Agardando a Bieito XVI
- Xa temos a Boise no mapa
- As botas de Eilen Jewell
- Antón está de viaxe (XI)
- Había que matar aos exquisitos
- O chigrero que cruzou a ponte
- A neta sindicalista de Catherine Deneuve
- O que hai que oír (en castelán)
- O xornalista avalia as súas queridas limitacións
- Os bolseiros teñen alma
- O gas dos desconfiados
- Eduardo Mendoza lévase o Planeta
- Comic Sans para un fax da Deputación
- Os gustos do presidente
- A publicidade é importante pero non tanto
- Concurso de sensacionalismo sabido
- Se García Lorca o fixo
- Cando lles pasará por fin algo serio aos nenos?
- As nubes galegas non venden
- Cando a dádiva de Billy Corgan
- Caneo de Iniesta
- Un nó exposto no baño
- Está de moda o deseño forte
- A modestia como signo de perspicacia
- Eloxio de Mishima
- A motivación dos terroristas
- Euforia na redacción
- O máis recente delirio de Rubén Albarrán
- O mexo do presidente
- Actriz con futuro
- O flash do moucho
-
▼
outubro
(36)
Outro
A seguir
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário