Cando a dádiva de Billy Corgan

Esto ten os seus anos, cando os Smashing Pumpkins eran os reis do Rock mundial a todos os efectos. Regresarían máis tarde, sen fortuna, sen inspiración; unha sombra desesperada por recuperar o seu trono da que non paga a pena falar, así que centrémonos na época gloriosa. Non empregamos termos superlativos caprichosamente: entre o 95 e o 2000 foi o grupo que dominou o mainstream dende preceptos underground, o máis influínte, o que máis vendía, o que congregaba a unha multitude devota en calquera recanto do planeta, o que sacaba os discos máis ampulosos e longos. Billy Corgan era un tipo raro (máis raro do normal) e infantiloide, como o resto do grupo (un nome estúpido, letras patéticas), pera facía unha canción demoledora no tempo no que un se prepara un café.

O día que actuaron nos estudios de Radio 3 contan que colapsaron os arredores cos tres tráilers que se trouxeran de material, tres tráilers para un miniconcerto de presentación do que por entón era o seu novo disco, “Adore”, podendo solicitar unha guitarra española, soltar dúas idioteces e largarse. Non, tiñan que presentarse aparatosos, espectaculares, incontestables, como unha corte amosando ao mundo a súa magnificencia, e proba delo foi que, como maxestades seguras do seu poder soberano, convidaron ao público a achegarse ao escenario, a estar á súa mesma altura durante o concerto.

Insisto no de superlativos: non eramos fanáticos para nada, a súa grandeza asentábase no extremo oposto ao noso gusto polo pequeno e comedido (amargao!), ao costume de criticar ou ignorar a esas bandas grandilocuentes que petaban estadios de fútbol, dende Led Zeppelin a Metállica, U2 ou Queen, e agora Muse; pero tiñan un puñado de cancións que che daban un subidón importante, sendo moi socorridas como música para sentarse a deseñar, dou fe.
_