As botas de Eilen Jewell

Esta rapariga chámase Eilen Jewell, non sei se o dixen. Podo repetilo. Baixo esa apariencia de universitaria solícita, boas notas, nunca contradí a papá e axuda a pór a mesa os domingos, está a muller que escoita obsesivamente a Billie Holiday e a catrocentos e catrocentas máis; con apenas 31 anos manéxase polo infinito mapa da música dun xeito alucinante. Fáltalle sal e pementa pero, contradictoriamente, con esa voz que non é extraordinaria, transmite con convicción o potente contido das súas cancións, ou das cancións alleas coas que se atreve (acaba de publicar un disco de homenaxe a Loreta Lynn). Pégalle a todo, gospel, blues, jazz, rockabilly, folk, rock’n'roll, o que lle boten, con desconcertante naturalidade. Entre Emmylou Harris (diáfano pasado) e Jolie Holland (retorcido presente), semella ficar nunha cómoda terra de ninguén onde se adica gozar do que máis lle gusta.

En directo nótase que o pasa ben, que emociona e entretén, qué máis se pode pedir. Soe acompañarse dunha base rítmica solvente e un guitarrista, Jerry Miller, que eu, que son un ignorante, non coñecía e me deixou flipado; nada de masturbarse co mástil: ao servizo da canción e, sen embargo, qué linguaxe, tan limpa que doe e cargada de olor, de sabor, de paisaxes interiores. Ben pode presumir ela, Eilen Jewell, de telo fichado. Con todos vostedes, señoras e señores, Eilen Jewell cantando "Sea of tears".
_