Antón está de viaxe (XI)

O idiota subía da praia encaramado ao lombo de algas do carro, agarrando a gancha como se fora o báculo dun bispo, a lanza victoriosa dun emperador romano, hasta, summa Imperii, e a radiocasete a pilas retumbando no outro ombreiro, superpoñendo un ritmo de discoteca ao ritmo das vacas. A avoa ía diante, encorvada dentro dun loito antigo coma o mar, pano e chal comidos de lixivia, curto e vivo camiñar servíndose do caxato co que, retrasándose, vareaba ás bestas cando se detían, cornos atravesados, lentos látegos azoutando costras de bosta perseguidas polas moscas. El sabía que esa non era a súa avoa, mentireira, pequenas casas encaladas, aboladas, de entradas tomadas por aparellos estragados e testos con xeranios, o barrio non quería ollar e el fitaba ao barrio dende o seu trono verde e brando e esvaradío, podía matala coa súa lanza, ninguén sairía a chorala ou socorrela, tampouco viría o seu pai, que traballaba nunha plataforma e gañaba moitos cartos. Do chalé do señor notario, no alto, saía unha rapaza en chándal, era a quinta mañá, activaba o cronómetro e botaba a correr. Soltou a gancha para comprobar que levaba a revista debaixo do xersei remendado; xiraban a casete e as rodas co carro, que ao coller os buratos do piche soltaba algas entre as madeiras rebentadas.
_