Eloxio de Mishima

Cando se fundou, Mishima era un xeitoso grupo de pop entre miles de xeitosos grupos de pop, ata que a interiorización das súas lecturas agromou en dous discos ambiciosos, sólidos, razonablemente orixinais, limpos. “Set tota la vida” (2007) e “Ordre i aventura” (2010). Os críticos coinciden á hora de buscarlle referentes como The Divine Comedy e The Magnetic Fields. A nós gustaríanos engadirlle a etiqueta de pop literario, que non é un eloxio senón unha carga e unha cursilería da que, sen embargo, eles saen vivos.

Cataluña semella ser a día de hoxe para o pop ibérico o que Inglaterra para o pop anglosaxón, co atractivo engadido de que compositores como David Caraben non se conforman cunha fórmula para a melodía e os arreglos, tamén escriben bos textos (cataláns e universais, que se di pronto).
_