Nabucodonosor non foi ao psicólogo

“Quiero deciros otra cosa. Anoche tuve una percepción, un feeling. Cuando tengo esos feelings tan fuertes, se cumplen. Soñé que, si ganábamos al Atlético, ganaríamos la Liga. Lo vi claro. Y, cuando lo veo tan claro, siempre se cumple.”

O das flipadas tamén vai por barrios, por clases. Un currante cóntalle á súa muller que tivo un soño que se fará realidade, que lle mercará un pazo en Miami e que os días se dividirán en 24 daiquiris, e o normal é que a muller, cun avinagrado aceno, se dirixa ao moble-bar para comprobar qué botella liquidou o borracho, Manolo, todo ten un límite, ti precisas axuda.

Convimos, xa que logo, en que Manolo será obrigado a recorrer a un psicólogo ou algo (os bruxos de agora).

Pola contra, Mourinho pode convocar ao seu equipo, todos firmes, tesos, para soltarlles o máis semellante a unha epifanía dende os tempos, si, de Nabucodonosor. Unha de dúas:

Ou Mourinho non ten muller que o empurre á consulta dun psicólogo ou algo.

Ou os lectores do Marca non teñen muller que os empurre ao psicólogo, ou algo.

A verdade é que non sei para qué creei unha etiqueta neste blog chamada fútbol; tería que cambiala por madridismo ou Mourinho, a maior gloria dos soños do adestrador. O mesmo a miña muller vai ollar por onde deixei a botella de xenebra o sábado á noite.
_