Algunha vantaxe ten cumprir anos

Quenda para o disco de Alfaro, que chegou onte por mensaxería. O deseño da carpeta, soberbio (pouco se tira xa das caixas de plástico). A música, como era de agardar con Refree de capitán do barco que algo bo debe fumar, cambia, cambia ata non repetirse dentro dunha mesma canción, pero non perde identidade; recoñécese ao autor puíndo as súas obsesións.

Hijo de perra remite aos Surfin’ Bichos:



Nos discutibles “bonus tracks” , ¿Dónde se esconden mis passwords?, fermosa canción sostida con metáforas de hoxe; o amor e a arañeira:



Aínda non sei qué din os que saben (un traballo que non lles merece atención ou présa), nin os que se resisten a abandoar aquel tempo no que soamente pediamos guitarras e velocidade. A min gústame. Foi un agasallo certeiro.
_