Supoño que non haberá ningún energúmeno que erga a voz para criticar ao gañador do Premio Planeta deste ano. Eduardo Mendoza é un novelista, e o demais son pallas mentais. Parabéns.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2010
(351)
-
▼
outubro
(36)
- Como se antes non se bailara
- Chega de políticos e familia
- O cemiterio moderno
- Aquí tampouco está a verdade
- Os homes explicados por un bote de tinta
- Agardando a Bieito XVI
- Xa temos a Boise no mapa
- As botas de Eilen Jewell
- Antón está de viaxe (XI)
- Había que matar aos exquisitos
- O chigrero que cruzou a ponte
- A neta sindicalista de Catherine Deneuve
- O que hai que oír (en castelán)
- O xornalista avalia as súas queridas limitacións
- Os bolseiros teñen alma
- O gas dos desconfiados
- Eduardo Mendoza lévase o Planeta
- Comic Sans para un fax da Deputación
- Os gustos do presidente
- A publicidade é importante pero non tanto
- Concurso de sensacionalismo sabido
- Se García Lorca o fixo
- Cando lles pasará por fin algo serio aos nenos?
- As nubes galegas non venden
- Cando a dádiva de Billy Corgan
- Caneo de Iniesta
- Un nó exposto no baño
- Está de moda o deseño forte
- A modestia como signo de perspicacia
- Eloxio de Mishima
- A motivación dos terroristas
- Euforia na redacción
- O máis recente delirio de Rubén Albarrán
- O mexo do presidente
- Actriz con futuro
- O flash do moucho
-
▼
outubro
(36)
Outro
A seguir
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
2 comentários:
Un premio que se dá en Catalunya e vai para un catalán, umh...
Seguro que en Madrí xa están rumiando algo (mañá mesmo xa sae Esperanza Aguirre dicindo que se rompe España, xa verás)
Non lles deas ideas, porque non as precisan, moi ao contrario.
Postar um comentário