Despois falan dos namorados, dos encoñados, dos ionquis. O PSOE non hai tres meses que perdeu as eleccións e xa se montou outras, internas, movilizando toda a maquinaria pesada, a quen queredes máis, a Carme ou a Alfredo, mitins, agasallos, promesas, fidelidades, micrófonos. Venden esas rosas cravadas nos puños como democracia, e a asemblea do Bloque como división, unha división na que algúns acreditan, ávidos dun espazo no que soltar a súa imprescindible opinión, alguén pode tomarse a molestia de explicarmo, de iluminarme?
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2012
(198)
-
▼
fevereiro
(27)
- O tempo dos pexegos (II)
- O tempo dos pexegos
- Yoani Sánchez, Twitter e EE.UU.
- Adicada ao busto de Santiago Rey
- Mañá nos quioscos xa non haberá Público
- Volve a noite da súa nai
- O deseño da famosa crise
- Traballar como o presidente
- Iván Bravo é máis sostible
- O texto que agardabamos para comprobar que si
- Inda que a simetría poida mentir
- Esta non é unha dedicatoria
- Espertou o sisudo oso do seu letargo
- Frívola ecualización do salón de actos
- Non é unha marca de roupa
- Era non cobrar en moedas de odio
- Desterrado por abrir unha conta en Twitter
- Enquisa Proceso de rexistro
- Hoxe levaríano preso coa súa conducta moral
- Os directivos son xente de conducta moral
- Unha candea ao demo
- Porque Bebe é unha artista
- As veas piden mitin
- Segunda parte do de antes
- Sete metros contra os comentaristas de TVE
- Tamén a Eilen Jewell lle gustan os Kinks
- Aos perigosos percebes que vaian mulleres e nenos
-
▼
fevereiro
(27)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário