Esta non é unha dedicatoria

Unha semana exacta tardei en poder escribir sobre a perda dun colega sen pasarme, como se fora cronometrable a estrañeza (porque a dor perténcelle a outras persoas). Ata agora, todo o que me saía era demasiado negro; whisky e sangue, filosofía e boas intencións. Xa está. A pista deuma Paul Weller, que publica o que sen dúbida será un dos discos do ano. Funciona: fresco sen renunciar á reflexión, con máis capas que Photoshop e directo á mandíbula.

Vouno deixar para outro día, de tódolos xeitos, porque o corpo pide recuperar ao Paul Weller dos Jam (estivo na gramola do bar moitos meses). Xa nos contará se alá onde estea hai tías guapas suficientes e nada máis, a rañala todos.
_