Era non cobrar en moedas de odio

Esta ben podía ser a nosa Internacional, esta ou algunha outra de Fuxan os Ventos. Non é unha ridícula farruca marcha militar, enganosamente sentimental, garda máis cólera, minte na súa inocencia, volve, nunca marchou, manta de la branca cosida ao inverno da infancia, casete sen fin, pestanexando a luz amarela que entraba pola fiestra da habitación.

Alleo ao devalar da historia do grupo como referente xeracional, dóeme a vixencia da canción, a aldraxe disfrazada por necios como o presidente de-to-dos-os-ga-le-gos.
_