Non entendo a dor. Entendo a enfermidade; o corpo está jodido e te avisa, lévame ao médico. Vas ao médico, para que te diagnostique e te receite un tratamento e, se é preciso, quenda para unha operación cirúrxica. Qué sentido ten a dor nese contexto controlado, controlado e contrastado (porque a doenza obriga á hipocondría ao máis despreocupado)? A culpa non é do doutor, claro, é do idiota que se fai preguntas cando xa só ten idade para boas respostas.
Entendo o corpo que non está enfermo. Negándome a ser un santo, procuro agora non pasarme moito con el. Tuberculose de novo, o virus e pouco máis; desestimei a literatura decimonónica arredor da enfermidade, pero algo sentía, un baleiro vermello.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2010
(351)
-
▼
agosto
(33)
- A coleta roubada do Tourmalet
- Haiku
- O futuro está deixándote atrás
- Mineiros atrapados para a televisión
- Irène Jacob 19 anos despois
- Benito Pérez Galdós ao aparato
- Himeneo
- Enfadouse don Andrés
- A canción de Camilo Torres
- Un improbable Camilo Torres
- Días de Essex
- Un histérico canto á amizade e o amor
- O Coronel Tapioca baixou á cidade
- Ensaio sobre os ollos de Lliso
- E Mesut Özil asinou a súa morte deportiva
- Atraco fóra de días
- Non quixo un negro en nómina
- Un inimigo co que non podería Robe Iniesta
- Haiku
- Explorador de causas frívolas
- O pop dura tres minutos
- A importancia de chamarse Julio Ruiz
- O rosario do presidente
- Edifican na illa de Madagascar
- Eles escribirán a túa Constitución
- O senador McCarthy tamén descansa en Compostela
- O corpo que respira (III)
- O corpo que respira (II)
- O corpo que respira
- Haiku
- O pregón do Apóstolo; crítica e vergoña
- Unha estatua ecuestre para Xurxo Borrazás
- O que non traballe non merece ser galego
-
▼
agosto
(33)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário