Un improbable Camilo Torres

O pai Arthur Hervet, que traballa nunha parroquia da cidade de Lille, en Francia, recoñeceu publicamente rezar para que Nicolas Sarkozy sofra unha crise cardíaca que lle impida continuar coa deportación de xitanos. Logo matizou as súas palabras como un político, explicando que o único que quería era que Deus lle “falara” ao seu corazón. Ao estado laico por antonomasia non lle gustou nada enterarse das oracións; están febles; tampouco é para tanto, tendo en conta os métodos aos que nos ten acostumados O Señor. Leva razón Óscar, dende logo: a Igrexa é unha monstruosidade, pero ás veces do seu seo saen tipos íntegros e mesmo simpáticos; salvando as moitas distancias, podemos lembrar aos teólogos da liberación.

Dixen que traballa nunha parroquia, non oficia, porque semella ser desos poucos católicos máis preocupados pola mensaxe de Xesuscristo que polos negocios do Vaticano (devolveu consecuentemente a medalla ao mérito coa que fora condecorado pola seu apoio á comunidade xitana). Igual é un cabronazo que se tira á prole de aqueles cos que di estar, mais polo de agora non hai constancia. “A revisar la sotana, mi general”.
_